เลียบริมน้ำปริ่มฝั่ง

...เรียนรู้ที่จะอยู่ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลง
แต่ไหนแต่ไรมา คนเราไม่อาจควบคุมสิ่งใดได้โดยละม่อมและตลอดรอดฝั่ง ธรรมชาติมีกฎมีกลไก มีเหตุมีผลในตัวเอง
การที่เราคิดว่าเราจะสร้างรูบแบบชีวิตของเราให้เป็นแบบนั้นให้เป็นแบบนี้ อาจจะดีเมื่อตอนริเริ่ม
แต่พอรูปการเปลี่ยนไปเราก็พยายามวิ่งวุ่นหาทางแก้ไข บางเรื่องบางราวยิ่งแก้ก็ยิ่งบานปลายเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด แล้วเราก็มานั่งทุกข์มองเห็นแต่ปัญหาที่บานปลายนั้น
หากใช้เวลาที่นั่งทุกข์อยู่นั้น มองอย่างใจเย็นๆสักหน่อย จะรู้ว่าทุกสิ่งอย่างที่เป็นไปอยู่รอบตัวรอบกายก็เกิดจากแรงส่งภายในใจเราทั้งนั้น หากจัดการกับมันเสียก่อน มันก็จะไม่มีทางได้ออกมาอาละวาดอยู่ข้างนอกให้เราได้ทุกข์อีก
จำใส่ใจตัวเองไว้เสมอว่า ถึงแม้เราจะสูญเสียอะไรไปมากมายเพียงไหน แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่มีใครพรากจากเราไปได้คือหัวใจสำนึกในจิตวิญญาณของเราเอง
... แม้ปัจจัยภายนอกจะเกินการควบคุม แต่การดับทุกข์ในใจ เป็นสิ่งที่เราควบคุมได้เพราะอยู่ใกล้เราที่สุดอยู่ในใจเรานี่เอง

...เราเองยังถือว่าตนโชคดีมากโขที่ยังได้ใช้ชีวิตในยุคก่อนที่ไฟฟ้าจะไปถึง
...ความโอบอ้อมอารีย์ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ เป็นเรื่องธรรมดาในท้องถิ่น เท่าๆกับที่ ความจน(ในสายตาของคนบางส่วน)เป็นเรื่องธรรมดาที่เราใช้ชีวิตอยู่กับมัน มีความสุขในครอบครัวชาวนา พี่ป้าน้าอาช่วยกันทำช่วยกันหา มีประเพณีวัฒนธรรมของท้องถิ่นสืบทอดกันมา มีศาสนาเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ...
ในฤดูแล้งที่ขัดเคืองถึงขั้นอดอยาก แต่การนั่งฝนขมิ้นกับน้ำฝนเพื่อไปสรงน้ำพระประธานก็ดั่งเป็นน้ำหอมรินรดใจเราเอง เราจนอย่างเป็นสุข...

- The God Father
- The Lost Choice
- รหัสลับรัสปูติน
- รหัสลับดาร์วินชี
- สามก๊ก....
......วรรณคดีไทย

...ทุกสิ่งอย่างมีต้นเหตุที่ "ใจ"